و بعضی وقتها مثل امروز حسابی شرمنده ی خدای خودم میشم که چرا وقتهایی هست که حسابی بالا و پایین های کار ناراحتم می کنه و زودی جا می زنم.اینکه چرا نمی تونم همون وقتی که ناراحتی سراغم می یاد سربع یاد خودم بیارم که"آقا جان فراموش نکن کاری رو داری که تماما نعمته.نعمت سر و کار داشتن با آدمهایی که خیلی هاشون برای تو عاقبت به خیری و سلامتی خواستن".خواستم بگم:"خدا جان ببخشید که من اینقدر کوچک فکر می کنم.ببخشید."

توی همچین روزهایی که خیلی از حرفها و صحبت هایی که از هر طرف به گوش می رسه و خیلی از نوشته هایی که توی جاهای مختلف می خونیم مصنوعی و غیرواقعی به نظر می یاد و به دل نمی شینه.توی همچین روزهایی که خیلی از حرفها فقط در سطح حرف باقی می مونه و رنگ و بویی از جنس حقیقت و عمل به خودش نمی بینه.درست توی همچین روزهایی،چند شب پیش از سر بی حوصلگی چشم و گوشهام رو به قاب تلویزیون قرض داده بودم و پای صحیت های یک هنرپیشه ی جوان نشسته بودم.وقتی صحبت های مهمان و مجری رسید به جریان عاشق شدن و دلداگی مهمان،جدای از قبول داشتن یا نداشتن من آقای هنرپیشه حرفی رو زد که هر چند در نگاه ا